Op weg: de reis als doel (II) – Synchroniciteit

Op mijn vorige blogbericht kreeg ik aardig wat reacties. Dank daarvoor! Erg mooi te horen hoe anderen onderweg zijn in het leven: doelgericht, altijd onderweg op een punt in het heden, ongeduldig, ‘sorry, te druk’, langzaam, kleine stapjes, zorgvuldig, de reis ís het doel …

Hoe weet je nou dat je op het goede spoor zit, dat je lekker bezig bent? Één van de beste graadmeters is je eigen gevoel: iedereen weet dat enthousiasme aanstekelijker is dan chagrijn. En soms krijg je ineens een aanwijzing of signaal ‘van buitenaf’. Synchroniciteit bijvoorbeeld.

De beroemde Zwitserse psychiater Carl Gustav Jung (1875-1961) had eens een patiënte die niet ontvankelijk leek voor zijn therapieën en behandelingen. Op een dag vertelde zij hem dat ze een droom had gehad waarin een scarabee voorkwam. Met dat ze dat zei, tikte er iets tegen het raam van de kamer waar ze zaten. Jung deed het raam open en daar vloog een – in die contreien zeer zeldzame – scarabee naar binnen. Dat maakte grote indruk op de vrouw. Vanaf dat moment sloeg de therapie wèl aan. En voor Jung was het begrip ‘synchroniciteit’ geboren.

Synchroniciteit is een min of meer gelijktijdigheid van gebeurtenissen die verband met elkaar houden, zonder dat dat verband causaal is te noemen en zonder dat het simpelweg als ‘puur toeval’ is af te doen. Degene die de synchroniciteit ervaart, kan er betekenis in zien of iets zinvols in ervaren.

Synchronizität / Traumdeutung
 Acryl op doek, 63 x 89 cm, 2014

Met dit schilderij wilde ik een beeld maken met de begrippen ‘synchroniciteit’ (de scarabeeën), ‘het onderbewuste’ of ‘de droom’ (verbeeld als dendrieten– de ‘boomvormige’ uitlopers van zenuwcellen; ze geleiden elektrische impulsen die afkomstig zijn van andere neuronen) en ‘de overgave’ (de zwevende vrouw). De bergen op de achtergrond verwijzen naar het thuisland van Jung: Zwitserland. En dan zijn er uiteraard nog de elementen die onuitgelegd bijven …

Op dit moment hangt het schilderij samen met een aantal andere werken van mij in het congrescentrum 7AM, Buitenhof 47, Den Haag. Bel even als je er een kijkje wilt nemen (070 346 8429).

Synchroniciteit ‘in de praktijk’

Toren van Internationaal Recht
Grondvlak 100 x 100 cm, hoogte 2.40 meter
Houten kistjes, boeken internationaal recht, spiegel, touw,hout, e.a., 2009.

Tot mijn vreugde kreeg onlangs mijn Toren van Internationaal Recht  een nieuw thuis. Hij staat nu in het T.M.C. Asser Instituut (wetenschappelijk instituut voor internationaal recht) in Den Haag. Na het bijbehorende evenement gingen we met een groepje ergens wat eten. Op dat moment speelde de wedstrijd België – Frankrijk (halve finale WK voetbal). Aan de muur, net naast de TV, hing een grote foto van een jonge Mick Jagger. Op een gegeven moment ging de regie van het voetbal even naar de tribune en zoomde in op … Mick Jagger. Voor ons was het een bevestiging van de ‘feel good’ van dat moment.

En om het af te maken: kort voor die happening kocht ik het album ‘On Air’ van de Rolling Stones, met hele frisse en energieke live opnames ‘at the BBC’ uit de beginjaren van de band. (Ze spelen zelfs een nummer van de Beatles!) En wat bleek mij bij het maken van dit blog: de foto in de kroeg waar we zaten te eten is genomen in 1963 bij één van die opnames ‘at the BBC’. Ik reken het helemaal goed.

Uiteraard ben ik ondertussen erg benieuwd naar jouw ervaringen met synchroniciteit. Laat het me weten!

Ik wens je een hele mooie zomer.

Hartelijke groet,

Anne-Tjerk

 

 

Op weg: de reis als doel

Dit en de komende blogs wil ik graag wat anekdotes en gedachten met je delen. Met daaraan gekoppeld een gedicht, lied, schilderij of andere uiting. Vandaag met het lied Op weg.

Soms wil ik meteen het mijzelf gestelde doel bereiken, zonder me te bekommeren om de reis erheen. Of in ieder geval: zoveel mogelijk stappen overslaan. Herken je dat, die ongedurigheid? Meestal word ik dan op een of andere manier teruggefloten. Heel frustrerend uiteraard. Dat het niet opschiet. De reis als doel zien, is voor mij wel ‘ns een uitdaging.

En soms ook ben ik veel meer gelaten, met de stroom mee. En eerlijk gezegd ervaar ik dat zelf als veel meer ontspannen. Ik hoor mijn ongedurigheid protesteren. Goed zo.
Hoe werkt het voor jou? Laat het me weten!

Op weg

Het vlakke land
in vogelvlucht
waar donderwolken grommen

Een grote afstand
overbrugd
De horizon beklommen

Onweer komt van binnenuit
Geen bron te achterhalen
Op weg, geen voor- of achteruit
– enkel donderstralen

Uitgedaagd
tot een gevecht
waar jakobsladders hangen

De weg gevaagd
de grens verlegd
in grenzeloos verlangen

De zon schijnt van de weeromstuit
geen tol meer te betalen
Op weg, geen voor- of achteruit
– enkel zonnestralen

Een blik vol vergezichten
Voel de wind laat zich niet dichten
Zoveel te berichten
aan de oevers van de zee

Zie de vergezichten kijken
zoveel verder dan de dijken
En met niets te vergelijken
aan de oevers van de zee

Opgestaan
in niemandsland
als kat met negen levens

Doorgegaan
zonder tussenstand
vlucht zonder vluchtgegevens

Hemelsbreed een regenboog
Geen weer meer te voorspellen
Geen voor- of achteruit: omhoog!
– enkel af te tellen

Daar ga ik, op een vlot in een sloot achter het huis. Een jaar of 8, mijn zwemdiploma’s op zak.
Daar ga ik, in gedachten een ontdekkingsreiziger die alle uithoeken van de wereld verkent.
Mijn moeder maakte deze foto. Het beeld staat voor mij voor vrijheid, spelen, onderzoeken. Voor de CD ‘Liedjes van eigen boezem’ heb ik een tekening gemaakt van de foto. De foto zelf komt ín de CD hoes terug. De tekening ben ik ook als logo gaan gebruiken, zie bovenaan dit blog.

 

Op weg is te vinden op het album Liedjes van eigen boezem en gaat over
onderweg zijn in het leven. Over dromen en doelen en dolen. Over ervaringen opdoen. Over tegenslagen, het niet weten, van ver moeten komen. En overeind krabbelen, vertrouwen hebben en vrijheid. Wie er op weg is? Het kan iedereen zijn. Bewust is er geen ‘ik’, ‘hij’ of ‘jij’ in de tekst.

Als je op de titel klikt, kom je bij het lied op Spotify. Toch liever het lied op de CD? Stuur mij even een mailtje (amante@amante.nl). Veel plezier!

Hartelijke groet, Anne-Tjerk

Het album. Hebben.

‘Liedjes van eigen boezem’

We staken de hand in eigen boezem en het leverde ons dit album met dertien liedjes op . Onze idealen verwoord en getoonzet, ons verdwalen, de verwarring, de verwondering en De Liefde …

Hoe het album te bemachtigen:

Stuur een berichtje met je adres naar amante@amante.nl.
Kosten: 12,50 per CD, inclusief verzending binnen Europa
(Daarbuiten 15 euro.)

Op iTunes kun je de digitale versie van het album kopen voor 12,87 euro en afzonderlijke liedjes voor 99 cent.

Veel plezier ermee, veel dank, hartelijke groet!

Anne-Tjerk & VierMatenVooraf

Gehoord van de luisteraars:

… Deze teksten en muziek schreeuwen: Anne-Tjerk Mante! Uniek zoals hij is, dat is ook deze prettig gestoorde en prachtig gemaakte CD!
Philip Walkate

Uit het hart gezongen met een beheerste dosis humor, soms voorzien van een signaal/boodschap. De prachtige, heldere stem van Anne-Tjerk (de mooist gezongen rollende R ever!) wordt magistraal muzikaal en af en toe door een tweede stem begeleid. HULDE en dus een aanrader!
Marco Jongepier

Een opmerkelijk fris muzikaal avontuur met soms diepzinnige maar niet zelden humoristische teksten, waarin Mante zich moeiteloos als tekstschrijver naast grootheden als Herman van Veen, Boudewijn de Groot en Huub van der Lubbe mag scharen. De strakke begeleidingsband VierMatenVooraf zorgt voor een bijzonder gevarieerd palet aan muziek, waar Mante’s teksten prachtig in schitteren.
Poëzie op Pootjes Bokaal

“Liedjes van eigen boezem”: hypnotiserende teksten, prachtige muziek, strak begeleid. Een troubadour is opgestaan. Kopen!
Jan Maarten Slagter

Subliem!
Ronald Sikking

Met veel plezier naar het album met heerlijke nummers geluisterd. Het is prachtig geworden!
Herman Opmeer

Tussen kunst en cash

Maaike van Steenis, coach voor ondernemende creatieven, schreef het boekje ‘Tussen kunst en cash’.

In het boekje – een overzichtelijke 136 pagina’s dun, wat voor voor mij, en ik vermoed voor veel creatieven, een pré is – toont Maaike op elke pagina één essentiële boodschap: HET KAN WEL! Wat kan wel? Leven van de kunsten. Want dat is vermoedelijk nog steeds één van de meest versteende aannames in onze wereld. Dat je van de kunsten niet kunt leven. Dat je er dus altijd iets naast moet doen, of het helemaal maar moet vergeten en ‘iets moet doen waar je wat aan hebt’.

Maaike heeft elf kunstenaars uit zeer verschillende disciplines geïnterviewd en hun inzichten over het runnen van een eigen bedrijf opgetekend. Uit het leven gegrepen, praktisch, zonder eindeloze theorieën. Maaike zelf vult die verhalen aan met tips uit de wereld van ondernemen en coaching. Overzichtelijk, bondig en alweer: praktisch. Het viel me op dat bij de meeste van deze elf kunstenaars de zorg of ze er wel van kunnen bestaan geen grote rol speelt. Ik had nog wel wat meer willen weten van kunstenaars voor wie die vrees ooit echt een belemmering was geweest en vervolgens toch een succesvolle onderneming hadden opgezet. Soms jaloersmakend was het te lezen dat de creatieve ondernemers in het boek allemaal wel ergens een zakelijk instinct hebben of intuïtief goed kunnen ondernemen. Tegelijkertijd is dat inspirerend om te lezen. En ondertussen stel ik mijzelf de vragen: wat werkt voor mij, wat spreekt mij aan, hoe doe ik dat? Want de boodschap dat het wel kan, spreekt uit elk van de elf verhalen. En dat is mooi.

Maaike van Steenis – “Tussen kunst en cash – elf inspirerende creatieve ondernemers vertellen hoe zij een succesvol bedrijf opbouwden”

ISBN 978-90-827169-0-0

Bestellen:

Het boek (inclusief gratis online cursus) is te bestellen op www.tussenkunstencash.nl

Prijs: € 19,97. Dat is inclusief 2,50 verzendkosten, maar exclusief 6% BTW.

(Voor € 19,97 heb je zowel het boek, de online training én een workshop.)

De geboorte van een nieuw geluid!

Ja, de CD is binnen! Man, wat voelt dat lekker!

Wat een heerlijk moment toen de DHL’er gistermiddag met een pallet met CD’s gevulde dozen op de stoep stond …

En dit is de cover geworden. En dat de achterkant. Dank aan iedereen die er zijn/haar ideeën over heeft gegeven.

             

Voor degenen die niet hun voorkeurscover terugzien hier: de andere ‘covers’ zitten in het artwork van de CD verwerkt. Dat ga ik natuurlijk hier niet laten zien, dat mag je gaan ervaren.

Goed. Het album is binnen. En, al zeg ik het zelf, het is echt heel puik geworden. Lekker geluid, een toffe hoes en fraai boekje, het voelt goed, het ruikt goed.  In de woorden van Ray Charles: “Good is good, man!”

En wat dan nu? Van alles en meer!

Allereerst:

  • ik ga pakketjes maken voor de donateurs die hadden ingetekend voor de CD (en bijbehorende tegenprestatie) en die versturen. Leuk projectje voor de komende tijd. Heb ik van iedereen nog het actuele adres (sinds voorjaar 2016)?

Dan:

  • we gaan een releaseparty organiseren. En daar gaan we ook live spelen uiteraard. Wanneer, wat waar en hoe volgt zodra wij het ook weten!

Verders:

  • we gaan in den lande optreden! Ook hiervoor geldt: wanneer, wat, waar en hoe volgt zodra we wat lijntjes hebben uitgezet. We hebben er in ieder geval al een paar leuke ideetjes over. Je hoort er nog van!

 

Als jij nog tips hebt waar we kunnen optreden (van huiskamerconcert tot festival), we horen het graag!

 

grote groet & heel veel dank!

Anne-Tjerk

De ‘Liedjes van eigen boezem’ gaan de wereld in!

 

Mastering en Hoezenpoezen

Besten!

We hebben een Groot Moment gehad.

Vandaag zijn alle dertien Liedjes Van Eigen Boezem gestuurd naar het bedrijf dat de mastering en de persing doet. (‘Mastering‘ is een handeling door een geluidsmagiër waardoor de liedjes goed klinken door allerlei verschillende soorten geluidsinstallaties; van autoradio tot smartphone tot wat je in de woonkamer hebt staan). De muziek is nu dus uit onze handen…

En met alle teksten en plaatjes voor de hoes, de CD en het boekje, het artwork, zitten we nu op zo’n 90%. Ja, het afronden van het grote proces van het maken van een liedjesalbum is begonnen. Spannend!

En nu een vraag aan jullie:

Wat zouden jullie een mooie hoes vinden voor ons eerste album?

Hier zijn drie suggesties. Laat hieronder je keuze weten. Van degenen die de uiteindelijke hoes hebben gekozen, krijgen drie de CD cadeau!

Hartelijke groet, en tot snel weer,

Anne-Tjerk & VierMatenVooraf

PS ‘Hoezenpoezen’ is een kreet uit een – op youtube onvindbaar – prachtig liedje van Wim Sonneveld ‘Mijn discotheek’. Discotheek nog in de oude betekenis van ‘platenverzameling’…

 

Dalen. Bergen. Uitzicht.

De laatste update over het liedjesalbum in wording is alweer ruim drie maanden oud.

Niet dat ik jullie in de tussentijd ben vergeten.
Het is meer dat ik zelf geen ruimte vond om eerder weer een bericht te sturen.
De dag voor kerst is mijn vader vrij plotseling overleden en het was goed de emoties en energie die daarbij kwamen de tijd en de ruimte te geven.
Van daaruit volgt het proces van ‘resetten’ en dat gaat nu zijn gang.

In de tussentijd had Micha nog wat verbeterwerk aan een aantal liedjes verricht, waren er nog wat koortjes ingezongen en nog enkele knopen doorgehakt.
En we hebben onlangs het wat stuurse lied ‘Boswandeling’ zo goed als afgerond.

(Als je op een gegeven moment het album luistert en je denk ineens ‘wat is dit?’, dan ben je waarschijnlijk bij ‘Boswandeling’ aanbeland…)

Wat is nu de stand der dingen? Dit: van de dertien liedjes hebben we er nu twaalf gevangen, dus nog één te gaan. Daarnaast staan er nog wat kleinere zaken op de agenda zoals een baspartij en nog een koortje. Vervolgens gaan we alle liedjes terugluisteren en bezien wat er nog nodig is.

De stap daarna is dat de productie kan starten. Zover zijn we nog niet, want daarvoor is ook nodig dat de CD-hoes en het boekje gereed zijn. En daar ben ik nog mee bezig met een andere vriend, Ronald Edens. Het lijkt me leuk jullie (en anderen ook) de volgende keer suggesties voor de albumhoes voor te leggen…

Grote groet!
Anne-Tjerk

Eddie the Eagle, Antonio Gómez, Jamaicaanse bobsleeërs, en, bijna, een Tanzaniaanse Olympische skiër…

Als kind al hield ik enorm van schaatsen. Het liefst op natuurijs. En ook genoot ik van het kijken naar schaatswedstrijden. Natuurlijk was het mooi en geweldig wanneer een Nederlander won: Hein Vergeer, Hilbert van der Duim, die overigens ook als geen ander kon verliezen, Rintje Ritsma, Gerard van Velde. Noem ze allemaal maar op. Grote sportmensen, uitgesproken karakters.

En ergens achteraan in de stroom schaatste een Spanjaard: Antonio Gómez Fernandez. De man had zichzelf schaatsen geleerd, en was al diep in de dertig toen hij het ‘pootje over’ onder de knie kreeg. Door commentatoren werd hij laatdunkend een ‘schaatsclown’ genoemd en een krabbelaar, omdat hij steevast in de diepe achterhoede finishte, zo niet als laatste. Op de tien kilometer werd hij door zijn tegenstanders vaak op meerdere rondes gezet. En dan toch slingerde hij bij het passeren van de lijn zijn armen in de lucht, omdat hij het hem weer had geflikt. Het Nederlands publiek had de man in het hart gesloten, en voor mij was hij een held. Net als die afgeschreven Nederlander, die voor Frankrijk ging rijden: Hans van Helden. Wie kan net als Gómez zeggen dat hij decennialang alle nationale afstandsrecords in handen heeft gehad? We zien ze niet meer terug in de topsport, dit soort grootheden. De regels zijn aangescherpt om dit soort ‘uitwassen’ tegen te gaan.

"krabbelaar" Antonio Gómez
“krabbelaar” Antonio Gómez
 

En neem nou Eddie ‘The Eagle’ Edwards. Die man ging zo goed als blind de springschans af. Hoeveel doodsverachting kan een mens in de sport laten zien? Niet alleen had Eddie een bril met formidabele jampotglazen, maar die glazen besloegen ook elke keer als hij op de schans klaar zat. Als hij naar beneden suisde, zag hij hoegenaamd niets. En eigenlijk was hij te zwaar voor het skispringen, en hij had een centenbak en was ontzettend Engels. Zijn sprongen reikten tot pakweg de helft van wat de winnaar sprong. Maar zijn kinderlijk enthousiasme, net als dat van Gómez, was aanstekelijk. De vreugde van het spel, die bijna alle topsporters ontberen. Ik kan niet helpen bewondering voor die man te voelen. Sterker nog: hij ontroert me. En heel veel mensen koesterden Eddie The Eagle. De antiheld. Maar ja, het Internationaal Olympisch Comité (IOC) sprak er schande van en fluks werden de regels en limieten fors aangescherpt, zodat dit soort excessen niet meer konden plaatsvinden.

Eddie 'The Eagle' Edwards
Eddie ‘The Eagle’ Edwards
 

De vrolijke noot is die van het Jamaicaanse bobsleeteam. Hoe paradoxaal willen we het hebben? Jamaica en wintersport. Voor het eerst deden de rastabobbers mee aan de spelen van 1988, in Calgary. Ook de Spelen waar Eddie The Eagle aan deelnam. Hoewel de Jamaicaanse bobsleeërs ook achterin het deelnemersveld eindigden, hebben ze hun deelname aan grote wedstrijden weten te prolongeren. Het kan wèl!

En zo langlauft er weleens een sporter tussen de mazen van de regels door, zo eentje die volgens het IOC vanwege ondermaatse prestaties niet had mogen deelnemen. De Keniaan Philip Boit bijvoorbeeld, in Nagano 1998.

Het eerste Jamaicaanse Olympische bobslee team
Het eerste Jamaicaanse Olympische bobslee team

Wat precies de aanleiding is geweest, weet ik niet meer, maar rond 1990 vroeg ik mij hardop af of ik niet aan de Olympische Winterspelen van 1992 zou kunnen meedoen. Als skiër. Op zich ben ik best een goede en ervaren skiër. (“Pour un Hollandais très bien, pour un Suisse pas mal”, had mijn laatste skileraar ervan gezegd.) Maar ik begreep ook wel dat ik als wedstrijdskiër geen schijn van kans zou maken, en zeker niet als ik zou willen uitkomen voor Nederland.

Dat bracht mij op het volgende: omdat ik geboren ben in Tanzania, heb ik een dubbele nationaliteit (ja, zo kan het ook!). Mijn goede vriend Jan Maarten Slagter wierp zich op als trainer/coach, en hij schreef een brief aan het Tanzaniaanse consulaat. Strekking: ik heb hier een uitstekende pupil, met de Tanzaniaanse nationaliteit, die voor Tanzania mee wil doen aan de Olympische Winterspelen van Albertville in 1992. Bedenk eens wat voor geweldige free publicity dit voor uw land kan betekenen. En weet, hij traint als een bezetene en zijn vorm neemt met de dag toe.

Het antwoord vanuit het consulaat liet even op zich wachten, en was wat afwachtend, maar naar ons inzicht met voldoende perspectief om erop door te gaan. We deden er nog een schepje bovenop en we intensiveerden onze missie. We stuurden nog een brief, onder dankzegging van het ontvangen antwoord, en om de zaken concreet te gaan maken. De brief ging inclusief gesigneerde actiefoto’s vanaf de piste, om er geen misverstand over te laten bestaan dat het ons ernst was.

Oost-Afrikaanse olympische aspiraties...
Oost-Afrikaanse olympische aspiraties…

De reactie vanuit het Tanzaniaanse consulaat was dit keer furieus. Men voelde zich voor de gek gehouden, verklaarde onze actie als een ‘violation of international law’ en meer van dergelijk ongerief. Groot was onze teleurstelling. Maar minstens zo groot was de voorpret en het idee dat ik daar op nog geen derde van het tempo van de winnaar de reuzenslalom zou doen, voor Tanzania. Je hoeft alleen maar je ogen dicht te doen. Wat een prachtbeeld.

De toeristische route

Laat ik het een positieve draai geven.
De toeristische route is weliswaar langzamer, maar je ziet meer.

Wegwijzer II

En zo gaat het ook met de opnames voor het liedjesalbum.
Het duurt langer dan we hadden ingeschat.
Het was de laatste tijd regelmatig twee stappen vooruit, eentje achteruit.
Toch niet helemaal tevreden, toch nog eens kijken langs andere weg tot Het Goede Gevoel te komen.
In het creatieve proces is veel onbekend. Wat wel bekend is, is Het Goede Gevoel.
En als dat ontbreekt, dan is er nog iets nodig, een andere insteek, iets opnieuw doen…
Een stukje omrijden dus. Het goede nieuws daarbij is dat we zo meer ervaring opdoen, meer leren, intenser samenwerken, steeds het doel voor ogen blijven houden.

Ik ben blij dat we die ruimte hebben en nemen. Liever maken we een plaat waar we enorm trots op zijn, dan een plaat met een zo-zo gevoel. We gaan dus goed, we zitten op koers. En het is geweldig ermee bezig te zijn. Alleen: de weg is wat langer dan voorzien…

Hoe lang het nog precies gaat duren, kan ik lastig inschatten, maar voor het eind van dit jaar krijgen we het niet meer gereed. Sorry voor iedereen die de CD in gedachten had als Sinterklaascadeau of kerstgeschenk… Als er donateurs zijn die al heel graag voor december het bij de CD beloofde boek (Afgaan op Uiterlijk) of de bundel (Met beide voeten in de modder) of tekening willen ontvangen, neem even contact met mij op, dan regel ik dat.

Streven is nu het album ergens begin voorjaar 2017 gereed te hebben.

Ik hou je met enige onregelmaat op de hoogte!

Grote groet,

Anne-Tjerk

 

Vooruitlopend op de muziek

Van de noot een deugd maken

Hopelijk heb je een mooie zomer gehad en is er nog ruimte om uit te rollen tijdens de mooie nazomerse dagen.

Na de vakantie hebben vriend en toetsenist Micha Götz en ik met frisse oren alle opnames die we hebben nog eens beluisterd om te bepalen wat vanaf dit punt nog nodig is. Micha trouwens is de Hoeder Aller Opnames. Als hij het niet heeft, dan is het er niet. Zeven liedjes zijn gereed of bijna gereed. Drie liedjes zijn halverwege, en van drie liedjes hebben we nog geen opnames.

Afgelopen weekeinde zat ik met vriend en grafisch ontwerper Ronald Edens om de tafel om te zien hoe we CD hoes en bijbehorend boekje verder vorm te geven. Ook daar zit beweging in.

Ondertussen ben ik in gesprek met een bedrijf dat, als we zover zijn, voor mastering en distributie van het album gaat zorgen. En zo leer ik al doende hoe het proces van het maken van een album in elkaar steekt, want dat is nieuw terrein voor me. Spannend!

Maar eerst terug naar nu. Opnemen wat nog open staat. Voor mij betekent dat om te beginnen: inzingen van de lead vocals van een paar liedjes. En vervolgens (met anderen!) waar nodig tweede stemmen of koortjes toevoegen. Het is ontzettend tof dat we verschillende muzikanten en vocalisten hebben die mee willen doen. En zo gaan we voort, vooruitlopend op de muziek. Stap voor stap…Er kan weer enige tijd overheen gaan voor een volgende update, maar ik houd je op de hoogte!

Hartelijke groet,
Anne-Tjerk